Εις μνήμην Παύλου Μελά

Συμπληρώθηκαν στις 13 Οκτωβρίου 2012, 108 χρόνια, από την απώλεια μίας ηρωϊκής μορφής, που στέκει πέρα από το χρόνο και το χώρο, που συμπυκνώνει στην ύπαρξή της, την αυταπάρνηση του Λεωνίδα, την ευγένεια του Αχιλλέα, τη λεβεντιά των αγωνιστών του 1821, την αγάπη του Χριστού, την τρυφερότητα του υπέροχου συζύγου και πατέρα, μα πάνω απ’ όλα την αφοσίωση στο όραμα της ελεύθερης Μακεδονίας και της ενωμένης Ελλάδας. Του Παύλου Μελά! Του παλικαριού που πρόσφερε την αλκή της νιότης του και την ίδια τη ζωή του με ενθουσιασμό και υπερηφάνεια σ’ αυτό που λέγεται μητέρα πατρίδα.

΄΄Από παιδί, πάντα πρόθυμος να βοηθάει τ’ αδέλφια του, να παραχωρεί τη θέση του, το καλύτερο μερίδιο του φαγητού. Δίνει ό,τι έχει και παίρνει επάνω του τις μικροαγγαρείες και τα βαρετά καθήκοντα΄΄. ΄΄Στο σχολείο γίνεται θηρίο, όταν τυχαίνει να τυραννά ή να κτυπά κανένας μεγάλος μαθητής έναν μικρότερο ή πιο αδύναμο. Ορμά τότε και τα βάζει μαζί του, χωρίς να λογαριάσει τίποτε. Κάποτε –αναζητώντας τον πατέρα του - κατεβαίνει στο υπόγειο του σπιτιού του, και βρίσκεται μπροστά σε αραδιασμένα τουφέκια πολλά και σε ξύλινες κάσες΄΄. Είναι όπλα που θα σταλούν στους επαναστάτες αδελφούς μας Κρητικούς, του εξηγεί ο πατέρας του, που του εμφυσά την αγάπη προς την πατρίδα. Κι εκείνος φυλάγει το μυστικό μέσ’ την καρδιά του.

Οι Βούλγαροι, με απαρχή το Βουλγαρικό Σχίσμα από το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως και την ίδρυση της Βουλγαρικής Εξαρχείας, ήγειραν διεκδικήσεις επί της Μακεδονικής γης, κυρίως από το 1870. Ο Μακεδονικός Ελληνισμός υπέφερε πολλά σε ανθρώπινες θυσίες και περιουσιακά αγαθά. Από το 1895 και μετά, ένοπλες βουλγαρικές συμμορίες που ονομάστηκαν ΄΄κομιτατζήδες΄΄, με την ανοχή των τοπικών τουρκικών αρχών, υπέβαλαν σε απερίγραπτα βασανιστήρια τον Ελληνικό πληθυσμό της Μακεδονίας. Έκλεβαν, βίαζαν, δολοφονούσαν αθώους, άνδρες, γυναίκες, ιερείς, ιατρούς, δασκάλους, έκαιγαν ναούς, τρομοκρατούσαν, πλημμύριζαν στο αίμα τα άγια χώματα. Απώτερος σκοπός τους να ΄΄πείσουν΄΄ τις Μεγάλες Δυνάμεις, ότι εκεί –δήθεν- υπήρχε ένας αμιγής βουλγαρικός πληθυσμός και ότι η γη τούς ανήκει, ενώ στην πραγματικότητα επεδίωκαν να επεκτείνουν τα γεωγραφικά όρια του κράτους τους και να επιτύχουν διέξοδο στο Αιγαίο και τη Μεσόγειο θάλασσα.

Στη δράση τους αντιστάθηκαν οι Μακεδονομάχοι, ελληνικά ένοπλα ανταρτικά σώματα.

Ο Παύλος Μελάς έχει προ πολλού αποφοιτήσει από τη Σχολή Ευελπίδων, που ίδρυσε ο μέγιστος Ιωάννης Καποδίστριας. Για τον γενναίο αξιωματικό, η ιδέα της ελευθερίας της Πατρίδος ήταν σκοπός ζωής, ήταν καθήκον. Χρέος για τον τόπο και τον πλησίον. ΄΄…Έγινα όργανο δυνάμεως πολύ  μεγάλης…και με ωθεί διαρκώς προς την Μακεδονίαν…΄΄, ομολογώντας μ’ αυτόν τον τρόπο ότι δάκτυλος Θεού τον καθοδηγούσε.

 Και τον Αύγουστο του 1904 αφήνει τα πάντα. Σαλόνια, πλούτη, σύζυγο και δύο παιδιά. Κι ανηφορίζει στην Καστοριά για να οργανώσει τα Μακεδονόπουλα και να τα μεταβάλει σε Μακεδονομάχους ήρωες. Πριν αναλάβει δράση μεταλαμβάνει των Αχράντων Μυστηρίων. ΄΄ …Ουδέποτε με τόσην κατάνυξιν μετέλαβα.΄΄ και έχει το νου του στραμμένο προς τη θυσία του Χριστού και προς το μέγεθος της αποστολής Εκείνου, ευχόμενος να του σταθεί συμπαραστάτης.

 Και ο Παύλος Μελάς, με το ψευδώνυμο Μίκης Ζέζας, απ’ όπου περνά, σκορπά τον τρόμο στους εχθρούς της πατρίδας, φέρνει τον άνεμο της νίκης ενισχύοντας ηθικά και υλικά τους κατατρεγμένους και καταπιεσμένους Έλληνες, οργανώνοντάς τους και διδάσκοντάς τους, με πληγές στα πόδια και σ’ όλο του το σώμα και αγωνία στην ψυχή για την έκβαση της αποστολής του. Αυτό μονάχα έχει στο μυαλό του και το εξομολογείται με επιστολές στη γυναίκα του Ναταλία Δραγούμη που υπεραγαπά: ΄΄Χαίρε, αγάπη μου, μη με σκέπτεσαι πλέον εμένα, αλλ’ ευχήσου δια την επιτυχίαν της αγίας αποστολής μας. Φίλησε την μητέρα μου και τους αδελφούς μου, ως επίσης όλην την αγίαν ελληνικήν και χριστιανικήν οικογένειάν σου…Τα παιδιά φιλώ και ευλογώ΄΄.

Οι Βούλγαροι φοβούνται να τον αντιμετωπίσουν, τον παραδίδουν στα καταδιωκτικά αποσπάσματα του τούρκου κατακτητή. Στις 13 Οκτωβρίου 1904, στη Στάτιστα, ένας πυροβολισμός ακούστηκε. Και γύρισε ο Παύλος πίσω λέγοντας: ΄΄Στη μέση με πήρε παιδιά΄΄. Φώναξε τον Πύρζα το συμπολεμιστή του. Έβγαλε το σταυρό του απ’ το λαιμό και είπε: ΄΄Τον σταυρό να τον δώσεις στην γυναίκα μου και το τουφέκι, του Μίκη (του γιού του) και να τους πεις, ότι το καθήκον μου έκαμα΄΄. Έβγαλε τις φωτογραφίες των παιδιών του και ξεζώθηκε και φάνηκαν τα αίματα. Σε λίγο ξεψύχησε. Ξεψύχησε το παλικάρι. Που αγωνίσθηκε υπέρ σωτηρίας της Πατρίδος. Που κρατούσε την αγία παρακαταθήκη της φιλοπατρίας. Που εγεννήθη ισχυρός εν πολέμω, δια της Πίστεως. Που η ανδρεία του εβεβαίωνε την Πίστη του, η δε Πίστη του συμπλήρωνε την ανδρεία του.

Ας σκύψουμε όλοι εμείς κι ας ψάξουμε για τα ίχνη που άφησε στους χώρους από όπου πέρασε. Προσκύνημα και αναβάπτισμα εθνικό. Ας ξεχωρίσουμε την προσφορά από τον καιροσκοπισμό, τη θυσία από τον υπολογισμό. Κι ας ξαναθυμηθούμε τις τελευταίες του λέξεις, που τις διαποτίζει απεριόριστο μεγαλείο και αποτελούν παρακαταθήκη και κληρονομιά όχι μόνο στους δικούς του ανθρώπους αλλά στο έθνος ολόκληρο, όταν λαβωμένος θανάσιμα λέει στο φίλο και συναγωνιστή του τον Πύρζα: ΄΄Τον σταυρό μου να τον δώσεις στη γυναίκα μου και το τουφέκι, του Μίκη (του γιού του). Και να τους πεις, ότι το καθήκον μου έκαμα΄΄. Κουβέντα από χείλη παγωμένα από την πνοή του θανάτου, που τα λέει όλα, τα συμβολίζει όλα.

Δημήτριος Παπαδημόπουλος

Η λίστα της ΝΤΡΟΠΗΣ

Η «λίστα» της «Δημοκρατίας» και των εκλεκτών του λαού

Η λίστα της παρακμής και της διαφθοράς

Η λίστα απ’ το «μεγάλο φαγοπότι»

            Οι καημένοι οι Έλληνες! Οι καημένοι. Το τι τους μέλλει ακόμα να δούνε και να μάθουν, δεν λέγεται! Τι ψήφιζαν τόσα χρόνια; Ποια καθίκια λάτρευαν; Ποιους ζητωκραύγαζαν; Για ποια Δημοκρατία πάλευαν άνδρες, γέροι, νέοι, παιδιά. Σε τι κοπρώνα ζούσαν και δεν το ‘ξεραν. Ναι, αλλά δεν ήθελαν ν’ ακούσουν! «Δεν ήξεραν, δεν ρώταγαν»; Όχι! Ο Έλληνας δεν ρωτάει παρά μόνον το «εγώ» του! Και το «εγώ» του, το πολύξερο, το πολυαπατημένο, το «εγώ» του το κακορίζικο, που τόσο έχει καταστρέψει, σκέκει τώρα ταπεινωμένο εμπρός του, μαζί του ευτελισμένο,  στα τόσα που επίστεψε, στα τόσα που τον κορόιδεψαν, που εξαπατήθηκε, στέκει τώρα απορημένος αυτός και το «εγώ» του, ο άνθρωπος, το είδωλο, στη μέση ο καθρέπτης, αμφίδρομος κατάντια και αθλιότης.

            Τρία χρόνια ο βρωμερός πολιτικός κόσμος καμώνεται πως δεν καταλαβαίνει. Πως τίποτα δεν ξέρει, για τον... «φόνο». Τα δισεκατομμύρια που ο «λαός τα πήρε». Βογκούν οι χαμηλόμισθες οι τάξεις. Βογκά η φτωχολογιά κι οι «ταπεινοί» του κόσμου. Πληρώνουν οι αθώοι τις βρωμιές της εξουσίας. Και η εξουσία αγωνίζεται να πείσει πως αθώα αυτή του αίματος, κάνει ό,τι μπορεί να ελαφρύνει από τα βάρη τον λαό, κάνοντάς τον «φτωχότερο», πιέζοντας τον με κι’ άλλους φόρους, κι’ άλλους, κι’ άλλους......

            Αγανάκτησαν ακόμη και οι «εταίροι» τους και μη μπορώντας αυτήν την υποκρισία, το ψέμα, την απανθρωπιά, δώσαν την λίστα των κακούργων, των δολοφόνων ενός λαού, να μαθευτεί η αλήθεια. Τους ξεμπρόστιασαν. Άφησαν εκτεθειμένους σύστημα και όργανά του αδιαφορώντας για τις συνέπειες. Την περίφημη «Δημοκρατία» που πεθαίνει κάθε μέρα, που περνάει, που ξεσκεπάζεται η λεπρή μορφή της, όπως το ένα μετά το άλλο ξεσκεπάζονται τα σκάνδαλα που μέχρι τώρα την σκεπάζαν και την κρύβαν.

            Την έκρυψαν την λίστα. Την έκαμαν εφιάλτη τους, ιδρώτα κι’ αγωνία τους. Ο ένας ρίχνει το φταίξιμο στον άλλον. Και το χονδρό γουρούνι του ΠΑΣΟΚ λυσσά στριγγλίζοντας στο άφευκτο τέλος που έρχεται, που ολοένα πλησιάζει.

            Ξέρουμε. Δεν είναι μόνο αυτοί. Χιλιάδες άλλοι. Βιομήχανοι, εφοπλιστές, δημοσιογράφοι, διευθυντές, διοικηταί, τραπεζικοί και τραπεζίτες, όλου του κόσμου οι κοπρίτες, βδέλλες σιχαμερές πάνω στη σάρκα ενός ταλαίπωρου λαού.

            Αυτή ‘ναι μόνον η αρχή, φθάνει ο λαός μυαλό να βάλει και ν’ απαιτήσει μέχρι του τελευταίου την σκληρή τους τιμωρία.

            Το μόνο που με κάνει να ανησυχώ, είναι ακόμη που δεν βλέπω του τιμωρού του χέρι το ευλογημένο, μεσ’ απ’ ένα σύστημα σκληρά πειθαρχημένο, σαν του σπαθιού την κόψη ν’ αστράψει και να πέσει, σαν κεραυνός να λάμψει, να φωτίσει, της νύκτας όπου ζούμε το σκοτάδι.

ΕΛΛΗΝΟΚΡΑΤΗΣ

Η πρώτη κρεμάλα

Τον βρήκανε στο υπόγειο κρεμασμένο. Ας ευχηθούμε οι άλλες κρεμάλες να ‘ναι μέσα στις πλατείες, είτε στα πλάγια των δρόμων, από δένδρων κορμούς και φανοστάτες, έτσι όπως περνάνε οι διαβάτες, να ρωτάνε όνομα κι έγκλημα, απέναντι στο έθνος, στον λαό και την Πατρίδα.

            Τι κωμικός μου φάνηκε ο Τραγάκης, ο προεδρεύων στη Βουλή σαν θέλησε να πει, δυο λόγια προς.... τιμήν (ποια τιμή;) του αυτόχειρα! «Έτσι για να μην λένε πως οι πολιτικοί δεν έχουνε φιλότιμο». Ποιος μιλάει! Αυτός που βόλεψε το σόϊ του όλο στη Βουλή. Αν είναι να ‘χει κι αυτός φιλότιμο γιατί δεν πάει να κρεμασθεί; Τέτοιο ρεζίλι που έγινε! Αλλά τον γύφτο να τον φτύσεις σίγουρα θα σκουπισθή.

            Να τους κρεμάσει ο λαός, μέσα από δίκες λαϊκές, σε Δήμους και πλατείες, για να θυμούνται χρόνια πολλά, να λέγονται ιστορίες, για αυτούς, που τον λαό περιφρόνησαν, έκλεψαν, ελήστεψαν, μίσησαν.

            Τούτη η κατάσταση που ζούμε, που χρόνια πριν σχεδιάζανε να μπούμε, με απανθρωπιά και μίσος για μας και τα παιδιά μας, γεμίζει από αγανάκτηση ψυχή και την καρδιά μας κι απαιτεί για όλους εσάς οι τιμωρίες να είναι μεγάλες: ΣΤΙΣ ΚΡΕΜΑΛΕΣ!

ΕΛΛΗΝΟΚΡΑΤΗΣ

Επιδρομή κομμουνιστών στα Αρχηγεία Στρατού - Οι κομμουνισταί επετέθησαν οργανωμένα και κατέλαβαν το Αρχηγείον Στρατού

Συναγωνιστές,

            Η κορωνίς της μεταπολιτευτικής αθλιότητας και παρακμής, ήτο το χθεσινό συμβάν της καταλήψεως του, προ των γραφείων, προαυλίου χώρου των τριών αρχηγείων των Ενόπλων Δυνάμεων της χώρας και του κακή τη μοίρα Υπουργείου Εθνικής Αμύνης, από κομμουνιστάς του Κ.Κ.Ε. του Σύριζα και του ΠΑΣΟΚ.

            Η τραγικότης του όλου συμβάντος, έφθασε στο απώγειο της, με την θλιβερή εμφάνισιν του..... «παρασημοφορημένου» και ασκεπούς «αρχηγού», ο οποίος εν είδει συνοικιακού μανάβη, καλούσε από την ντουντούκα, κουνώντας χαρακτηριστικά τα χεράκια του, τους άξεστους κομμουνιστάς επιδρομείς, να εξέλθουν (sic) του στρατοπέδου. Οι προσβλητικές αποδοκιμασίες των ερυθρών συμμοριτών, ουδόλως έθιγαν το αυτοεξευτελισθέν ανθρωπάκι, αλλά την πολύπαθη, κατά τα μεταπολιτευτικά χρόνια, στολή του Έλληνος αξιωματικού.

            Διατί εσύρθη ο Αρχηγός ΓΕΕΘΑ εις αυτήν την ταπείνωσιν; Ούτε καν της αρμοδιότητός του δεν ήτο. Τι έπταιγε αυτός; Που ήταν το κολόπαιδο ο Υπουργός Παναγιωτόπουλος, ο μόνος αρμόδιος και υπεύθυνος εκείνη την ώρα; Γιατί κατεδέχθη ο στρατηγός των τεσσάρων αστέρων αυτήν την ταπείνωσιν; Γιατί υπήκουσε (αν έγινε έτσι) και εμφανίσθηκε εις αυτήν την σκηνοθετημένην χλεύην, αντί του πολιτικού του προϊσταμένου; 

            Που ήταν οι στρατονόμοι - ναυτονόμοι - αερονόμοι......σκατονόμοι...; που ήταν οι λόγχες....που οι ένοπλοι....που....που......

            Δεν μιλάμε δια την αλητείαν της αστυνομίας, την σκοπίμως καθυστερήσασα προς εξευτελισμόν του στρατεύματος, έναντι του οποίου οι υπάλληλοι της ΕΛ.ΑΣ τρέφουν κόμπλεξ και αίσθημα κατωτερότητας.

            Αφού όλα ήταν πιθανά, διατί δεν ελήφθησαν μέτρα από πριν προς αποφυγήν κάθε επεισοδίου; Καλά τώρα, τι ρωτάμε......

            Η προδοσία είναι διάχυτος και η σαπίλα κάθετος. Λυπάμαι το ρεζίλεμα το διεθνές του στρατού μας. Τους Τούρκους που θα βλέπουν στην τηλεόραση τις σκηνές του φρικτού διασυρμού και θα γελάνε. Λυπάμαι την πατρίδα μου. λυπάμαι, λυπάμαι, την  κατάντια μας...... Ως πόσο ακόμη η «Δημοκρατία» θα θάβει την ωραιοτέρα πατρίδα του κόσμου!

            Ήθελα να συγχαρώ τον γενναίο υπαξιωματικό του ναυτικού, όπως φάνηκε για λίγο στην τηλεόραση, όπως έκαμε μια κίνηση να βγάλει το πιστόλι του.... Θα σκέφθηκε όμως «τι μαλακία πάω να κάμω και για ποιους» και..... συνήλθε αμέσως και καλά έκαμε.

            Όσο για τον Αρχηγό ΓΕΕΘΑ και Υφυπουργό Εθνικής Αμύνης θλίβομαι που και οι δύο είναι Μανιάτες! (Να ήταν και η πρώτη και μόνη φορά που η Μάνη απογοητεύει!!)

Κωνσταντίνος Νίκης

Η σύγχρονος θεωρία του Χάντιγκτον εις το γενικόν πλαίσιον της Νέας Εποχής

Πως μεθοδεύεται ο επερχόμενος πόλεμος, η παραπλάνησις και εξαπάτησις των λαών της γης, διά την προώθησιν των παγκοσμίων σχεδίων της Νέας Εποχής. - Εβραϊκός Ανθελληνισμός

Ο Σαμουήλ Χάντιγκτον

Ο Εβραίος Σαμουήλ Χάντιγκτον είναι καθηγητής εις το αμερικανικόν Πανεπιστήμιον Άλμπερτ Γουώτερχεντ και διευθυντής του Ινστιτούτου Στρατηγικών Σπουδών «Όλου» του Κέντρου Διεθνών Υποθέσεων του Πανεπιστημίου του Χάρβαρντ. Για δύο χρόνια (1977-1978) εργάσθηκε εις τον Λευκόν Οίκον ως Συντονιστής του Σχεδιασμού Εθνικής Ασφαλείας για το Συμβούλιον Εθνικής Ασφαλείας (N.S.A.).

            Οι ανωτέρω «θέσεις» του δεν αφήνουν περιθώρια αμφιβολίας για το πόσο «σοβαρός» θεωρείται από την Νέα Εποχή ο Εβραίος αυτός... επιστήμονας.

            Οι σύγχρονες «τάσεις» πολιτικοκοινωνικών φαινομένων, οι οποίες βασικώς δημιουργούνται από το κίνημα της ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ, καταντούν να τυγχάνουν αναλόγου ερμηνείας από τους «θεωρητικούς» ή «ερευνητάς» ή «φιλοσόφους» της, οι οποίοι(ες) και σπεύδουν με απίθανες θεωρητικές αναλύσεις να οδηγήσουν το κοπάδι των λαών εις λάθος απόψεις, συμπεράσματα και διαμόρφωσιν κοσμοθεωρίας, ικανές να τους προετοιμάσουν όχι μόνον να δεχθούν ευμενώς την αυριανήν διαμόρφωσιν του κόσμου, αλλά κυρίως να παλαίψουν προς την κατεύθυνσιν αυτήν.

            Η θεωρία του εδημοσιεύθη, το πρώτον, το 1993 εις το βιβλίον του «Η σύγκρουσις των πολιτισμών», που ενώ εδέχθη επιθέσεις διά το απλοϊκόν της όλης αξιολογήσεως των πολιτισμών, εν τούτοις οι «θέσεις» του, διαφημισθείσαι και υιοθετηθείσαι από τα ΜΜΕ, επικρατούν εις τους πολιτικούς κύκλους Αμερικής και Ευρώπης. Υποστηρίζει ότι, τα καταρρεύσαντα ολοκληρωτικά καθεστώτα εξαφάνισαν την ιδεολογικήν αντιπαλότητα, αλλά η αντιπαράθεσις θα συνεχισθή εις διαφορετικόν επίπεδον συγκρούσεως. Η υπάρχουσα (κατά τον Χάντινγκτον) πρό πολλού μοναδική πλέον διαφορά μεταξύ Ανατολής - Δύσεως (Μαρξισμός-Καπιταλισμός), αντικαθίσταται με αντιπαράθεσεις πολιτισμού και θρησκείας (Σ.Σ. κάτι που η Ελληνοκρατία το έχει επισημάνει από χρόνια, ΜΟΝΟΝ Η ΕΛΛΗΝΟΚΡΑΤΙΑ).

           

        Η αφελής, ανιστόρητος, θρασεία και αυτόβουλος θεωρία του διακρίνει τους πολιτισμούς εις 8 ενότητας: Τον Δυτικόν (;) τον Κομφουκιακόν, τον Ιαπωνικόν, τον Ισλαμικόν, τον Ινδικόν, τον Σλαβορθοδόξον (Σ.Σ. να γελάς και να κλαίς), τον Λατινοαμερικανικόν και τον Αφρικανικόν. Προχωρώντας και εις αυθαίρετον γεωγραφικόν διαχωρισμόν, τους κατατάσσει εις ζώνες επιρροής, που διαχωρίζουν και τους λαούς που κατοικούν σ’ αυτές. Οι πολιτισμοί αυτοί στρέφονται εις δύο άξονες χωριστούς μεταξύ των: Δυτικόν και Αντιδυτικόν. Αυτό θα ισχυρισθή εις άρθρον του εις τον περιοδικόν «Foreing Affairs» και για την Ευρώπη.

Ο διαχωρισμός των πολιτισμών σύμφωνα με την θεωρία του Χάντιγκτον

            Η «πόλωσις» των πολιτισμών και εδώ υλοποιείται επί δύο αξόνων (πάλιν) με βάσιν τις θρησκείες. Λαοί με ρωμαιοκαθολικό-προτεσταντικό δόγμα, (Δυτική Ευρώπη) και Ελληνορθοδοξία. Ο δεύτερος πολιτισμός είναι ασύμβατος με τον πρώτον, που εκπροσωπεί τα ανθρώπινα δικαιώματα, την έλλειψιν φανατισμού (sic!) την δημοκρατία, την φιλοσοφία (sic!), τον φιλελευθερισμό. Στην βάσιν της θεωρίας του η διαπίστωσις ότι οι πολιτισμοί διαμορφώνουν την νοοτροπίαν των λαών. Έτσι, Αμερικανοί και «Ευρωπαίοι» πιστεύουν ότι οι άλλοι λαοί είναι κατώτεροι από αυτούς. Το ότι οι λαοί μιμούνται τον αμερικανικόν τρόπον ζωής δεν σημαίνει ότι μετέχουν στον Δυτικόν πολιτισμόν. Έτσι, ισλαμικός φονταμενταλισμός και Ελληνορθοδοξία αντιμετωπίζονται ως πολιτισμικά απόβλητα που συντηρούν σε συνάφεια μεταξύ των (!!!) την τρομοκρατία, τις αυταρχικές κοινωνίες κλπ. ενώ πουθενά δεν αναφέρει για Ελληνικόν πολιτισμόν. (το κτήνος!!) Με θρασύτητα οριοθετεί εις τα Βαλκάνια διαχωριστική γραμμή μεταξύ των δύο πολιτισμών που αρχίζει από Ρωσία, Φιλανδία, περνάει μέσα από τα Βαλτικά κράτη, την Ουκρανία, Ρουμανία και στρίβει δυτικά μέσα από τα Βαλκάνια. Εις πρόσφατον δε άρθρον του εις το ίδιον περιοδικόν (Νοε. - Δεκ. 1996) εγκαταλείπει κάθε πρόσχημα και επανερχόμενος εις την θεωρίαν του, την συμπληρώνει με μία προκλητικήν υπόδειξιν προς τις Δυτικές κυβερνήσεις να διαφυλάξουν «αμόλυντον» τον... «πολιτισμόν» της Ευρώπης και να καθορίσουν τα όρια της, καθιστώντας τον θεωρητικόν διαχωρισμόν των πολιτισμών εμφανή και... αισθητό. Αυτό πρακτικά σημαίνει, ανάθεσιν στο ΝΑΤΟ της ευθύνης προασπίσεως του Δυτικού πολιτισμού, γι’ αυτό και στον στρατιωτικόν αυτόν σχηματισμόν πρέπει να ενταχθούν μόνον οι χώρες που από την ιστορία, την θρησκεία και την πνευματικήν τους παράδοσιν είναι δυτικές, αποκλειομένων όλων των Ορθοδόξων, φυσικά.

            Μέσα από τις, κατ’ ελάχιστον, αυτές βλακείες, είναι «ηλίου φαεινώτερον» τι επιχειρείται. Να ξεκοπή ο Ελληνισμός της Ευρώπης, να ταυτισθή με τους Άραβες και αργότερον το ΝΑΤΟ, να αναλάβη πολεμικήν δράσιν εναντίον των. Ο Ελληνισμός και η πίστις του είναι σ’ αυτούς μέγα εμπόδιο. Τα Ελληνορθόδοξα κράτη (από θρησκευτικής απόψεως) ωσαύτως. Οι Άραβες το ίδιο. Πρέπει να καταστραφή το τέμενος του Ομάρ που είναι κτισμένον επί των ερειπίων του ναού του Σολομώντος και ο ναός αυτός να επανακτισθή. Αυτό όμως μόνον με ολοκληρωτικόν πόλεμον κατά των Αράβων μπορεί να γίνη. Και για τα δύο ανωτέρω «εμπόδια» οι Νεοεποχίτες χρειάζονται το ΝΑΤΟ. Ο φονταμενταλισμός εξ άλλου είναι ιδικόν των δημιούργημα. Για να στρέψουν τις κοινωνίες της Δύσεως εναντίον του Ισλαμισμού.

            Όλα αυτά δεν περιμέναμε τον κ. Εβραίο να μας τα κατοχυρώση θεωρητικώς. Η Ελληνοκρατία, μέσω των μαχητικών της φύλλων αγώνος (εφημερίδος) εις πολλά άρθρα της τα έχει κατά καιρούς και περιστασιακώς αναφέρει. Η Ελληνοκρατία διαθέτει συγκροτημένην πολιτικήν σκέψιν, αντίληψιν και γνώσιν. Για το καλό της Πίστεως, του Λαού και της Πατρίδος δεν πρέπει να χαθή, ούτε να αφομοιωθή «ενούμενη» με κάτι άλλο. Θα παραμείνει αυθύπαρκτην, ενιαίαν, δυνατήν και θα αντισταθή δυναμικώς (το εννοούμε) εις κάθε σκοτεινή και ύποπτη ενέργεια εναντίον του και τούτο προς δόξαν του Ελληνισμού και της αλήθειας. Σύν Θεώ, γένοιτο! 

Εφημερίδα Ελληνοκρατία - Φύλλο Αγώνος 21 - Ιούνιος 1997

Επισήμανση ιστολογίου: Για τεχνικούς λόγους δεν είναι δυνατή η απόδοση του κειμένου σύμφωνα με το πολυτονικό σύστημα.