Η απόφασις των 12 στις 27 Ιουνίου στην συνάντησιν κορυφής της Λισσαβώνος έρχεται σαν συνέχεια των προτάσεων Πινέϊρο στις 16 Δεκεμβρίου του 1991. Δηλαδή λαμβάνει υπ’ όψιν της και ενεργοποιεί το «πακέτο Πινέϊρο», που πλήν της αποφυγής δια τα Σκόπια χρήσεως του ονόματος «Μακεδονία», θέτει ως προϋπόθεσιν αναγνωρίσεως του κρατιδίου, α) την αναθεώρησιν του Συντάγματος του, με πολλές ένοχες δια την Ελλάδα παραγράφους και που ζητά επίσης και η Βουλγαρία, και β) την διακοπή της εχθρικής προς την Ελλάδα προπαγάνδα, πράγμα σοβαρώς καθοριστικόν των μελλοντικών σχέσεων Ελλάδος – Σκοπίων, ασχέτως της ονομασίας των (έστω και εάν καθορισθούν αυτά με άλλο όνομα πλην της Μακεδονίας).
Βεβαίως αρκετά αργότεραν στην κάθε περίπτωσιν του όποιου εθνικού θέματος, μαθαίνουμε τις λεπτομέρειες των υπογραφέντων συμφωνιών, πράγμα που δεν μας διευκολύνει στον πλήρη έλεγχον και ανατομία του περιεχομένου των προς διερεύνησιν, του κατά πόσον είναι συμφέρουσες και εις ποια σημεία διά τον λαόν και την πατρίδα. Μένει λοιπόν ο άκρατος, εκ μέρους των υπογραψάντων τις συμφωνίες (των οποίων), ενθουσιασμός και επιπόλαιος «βερμπαλισμός» που ένα και μόνον σκοπόν έχει. Να υψώση τους συμμετασχόντας εις την υπογραφήν ως ευεργέτας της Πατρίδος, και να μη αφήση (όσο μπορεί) περίπτωσιν ενδελεχεστέρου ελέγχου από τους ολιγώτερον ενθουσιώδεις, των πεπραγμένων των. Εις το Φ.Α. 5 και στο άρθρο «η θριαμβολογία της παραπλανήσεως», διεξοδικώς αναφέρομε την νοοτροπίαν αυτήν των Ελλήνων πολιτικών και των φατριών τους, που τόσο κακό έχει δημιουργήσει στις ελληνικές υποθέσεις της διπλωματίας μας.
Πρόσφατον παράδειγμαν η συμμετοχή της Ελλάδος στην ΔΕΕ κατά την συνάντησιν του Μάαστριχ, όπου εθριαμβολογούσε η Δεξιά φατριά για τα επιτευχθέντα, ιδίως αναφερόμενη εις το άρθρο 5, το οποίο επειδή και κυρίως την Ελλάδα συνέφερεν και ασφάλιζεν, προσφάτως, κατά κοινοτικώς – νομικόν εξαμβλωματικόν τρόπον, κατηργήθη! Που λοιπόν οι ενθουσιασμοί και τα πανηγύρια; Για μια ακόμη φορά απεδείχθημεν λαός - προπέτης.
Το θέμα λοιπόν των Σκοπίων, μετά από την πράγματι νίκην της Ελλάδος στην Λισσαβώνα, πρέπει να αντιμετωπισθεί με μεγάλη σοβαρότητα και αυτοσυγκράτησιν. Σ’ αυτόν τον κόσμο, εκείνος που είναι καλύτερος πολιτικώς τοποθετημένος, εκείνος δύναται και τα πράγματα καλύτερον να αντιμετωπίζει. Η πολιτική εκτίμησης, δεν είναι μόνον θέμα πληροφορήσεως, αλλά και «οπτικής γωνίας». Ο εις καλυτέραν «θέσιν» τοποθετημένος, δύναται να βλέπει όχι μόνον κάλλιστα, αλλά και περισσότερα. Το κόμμα ευρίσκεται εις την θέσιν αυτήν, όπου ο παλμός των τεκταινομένων να μη του είναι άγνωστος εις την προέλευσίν του.
Αναφερόμενοι στο υπό συζήτησιν θέμα θα θέλαμε να δηλώσουμε ότι η γένεσις της «Μακεδονίας των Σκοπίων» τον Αύγουστο του 1944 από τον Εβραίον Γιόζιπ-Μπρός (Τίτο) δεν ήτο τυχαία. Η «δημοκρατία» αυτή εγεννήθη με μόνον στόχον να αποσπασθή από την Ελλάδα η Μακεδονία της (Μακεδονίας του Αιγαίου) όπου σε συνάρτησιν με τις υπόλοιπες… «Μακεδονίες» - Σκοπίων – Βουλγαρίας, θα αποτελέσει ένα ανεξάρτητον Μακεδονικόν κράτος.
Με αφορμήν λοιπόν το νεοπαγές κράτος – εξάμβλωμα και με κέντρον τον Σιωνισμό της Αμερικής, ήρχισεν προ 45 περίπου ετών μία άνευ προηγουμένου εκστρατεία διαστρεβλώσεως της πραγματικότητος, δια την οποίαν διετίθεντο τεράστια ποσά που η πάμπτωχη Μακεδονία των Σκοπίων ήτο αδύνατον να διαθέτει. Έστω και με κομμουνιστικόν καθεστώς (εβραϊκόν ήτο και αυτό) το νεοσύστατον κρατικόν έκτρωμα ετέθη υπό την κηδεμονίαν της Αμερικής.
Ο επί χρόνια Αμερικανός (Εβραίος στην καταγωγή) επιτετραμμένος στα Σκόπια Λώρενς Ίγκλμπεργκερ.. ο επονομασθείς «Λώρενς των Σκοπίων», κυριολεκτικώς αλώνιζε την περιοχήν προπαγανδίζων και ομιλών περί μιάς Μακεδονίας συμπεριλαμβανούσης και την Ελληνικής. Ανάλογον συμπεριφοράν εκράτει και η Αμερικανική πρεσβεία στο Βελιγράδι. Συγχρόνως, μία ύποπτος «συμπεριφορά» των Αμερικανών αξιωματικών του ΝΑΤΟ ήρχιζεν να παρουσιάζεται, οσάκις διεξήγοντο ασκήσεις από κοινού με ελληνικές δυνάμεις, με σενάρια πολεμικά επί του ελληνικού (Μακεδονικού) εδάφους. Η προτεινόμενη πάντοτε υπό των Αμερικανών αμυντική γραμμή των συμμαχικών θέσεων, παρεχώρει ανέτως το εδαφικόν διαμέρισμα της Μακεδονίας, με ταυτόχρονον οργάνωσιν της τοποθεσίας. Αλιάκμωνος, επί της οποίας και έπρεπε να σχεδιασθή η άμυνα μας με μελλοντικήν επιθετικήν μας επιστροφήν! Μελλοντικήν πάντα!
Με κατάπληξιν οι αφελείς Έλληνες αξιωματικοί, αδυνατούσαν να αντιληφθούν το νόημα αυτών των σχεδίων και από πατριωτικούς και μόνον λόγους τοποθετούσαν το πρόσθιον όριον της αμύνης επί των συνόρων. Αλλά και επί κατοχής, ο πλέον ύπουλος εχθρός της Ελλάδος, οι Άγγλοι, αυτό ακριβώς εμεθόδευον.
Με την ενίσχυσιν του Ε.Α.Μ. – ΕΛΑΣ και την ρητήν απαγόρευσιν εις τον Ζέρβαν να δημιουργήσει κατάστασιν εις Δυτικήν Μακεδονίαν και Β. Ήπειρον, ως επίσης και με την ύπουλον πρότασιν καθ’ ην στιγμήν η μάχη των Αθηνών ευρίσκετο εν εξελίξει να αποσυρθούν οι εθνικές και αγγλικές δυνάμεις επιβιβαζόμενες επί των πλοίων(!) ώστε να παύση κάθε έννοια υπάρξεως του επισήμου κράτους και να δυνηθή ο ΕΑΜ – ΕΛΑΣ με τα σύμφωνα περί δημιουργίας αυτονόμου Μακεδονίας, να προχωρήσει με Σλαύους και Βουλγάρους στην δημιουργία ανεξάρτητου Μακεδονικού κράτους. (Ιδέ Φ.α. 3). Εάν τούτο δεν κατέστη δυνατόν, είναι διότι το ενόπλον τμήμα του λαού, ο εθνικός του στρατός, έπραξε τότε με ψυχήν γίγαντος, το καθήκον του προς την πατρίδα. Το ίδιον ακριβώς επανελήφθη και τώρα.
Σύσσωμον το έθνος, από την Αυστραλία μέχρι τις Ηνωμένες Πολιτείες και τον Καναδά και από εκεί στην Κύπρο και την Θεσσαλονίκη, Έλληνες και μόνον, χωρίς κομματικές αντιπαραθέσεις και χρωματισμούς, έδωσαν ένα συγκλονιστικό παρόν που αιφνιδίασε τους πάντας. Το συλλαλητήριον της Θεσσαλονίκης και οι αυτόνομες ενέργειες επωνύμων Ελλήνων, αφύπνισαν τους κοιμώμενους και αδιαφορούντας επί 45 χρόνια πολιτικούς και κυριολεκτικώς τους υποχρέωσαν να δραστηριοποιηθούν, ενώ συγχρόνως οι απανταχού της γης κατέχοντες θέσεις και αξιώματα Έλληνες εχρησίμευον είτε σαν μοχλοί είτε σαν αντιστήλια στις κινήσεις και προσπάθειες της ελληνικής διπλωματίας προς τις κυβερνήσεις των χωρών όπου σαν κάτοικοι των διέπρεπον. Έτσι μόνον, οι γελοίοι πολιτικοί μας, αντιλαμβανόμενοι ότι ο λαός απαιτούσε η λύσιν ή τα κεφάλια τους, απεδύθησαν εις έντονον αγώνα προβολής, πρωθήσεως και επιβολής των ελληνικών θέσεων.
Η αποκάλυψις του υπουργού εξωτερικών της Ολλανδίας, ότι Μητσοτάκης και Σαμαράς κλαυθμυρίζοντες του εκμυστηρεύοντο κίνδυνον πτώσεως της κυβερνήσεως των εις περίπτωσιν αποτυχίας των ελληνικών προτάσεων εις θέμα της Μακεδονίας, είναι αηδιαστικώς αποδεικτικόν των κινήτρων των Ελλήνων πολιτικών προς δραστηριοποίησιν των. Ας πανηγυρίζει ο ψηλός και βλάκας της κυβερνήσεως. Η νίκη είναι κυριολεκτικώς του λαού και μόνον. Είναι όμως νίκη; Ή μήπως όχι ακόμη. Βιάστηκε ο πρωθυπουργός να μας πεί το θέμα έκλεισε, ότι τώρα πλέον θα βοηθήσουμε τα Σκόπια να ανακάμψουν οικονομικώς και ότι τα σύνορά των είναι διεθνώς κατοχυρωμένα.
Τώρα που το κακό παιδί, τα Σκόπια, το μαλώσανε όλοι, τώρα εμείς θα του πάρουμε καραμέλες και θα τ’ αγαπάμε! Τι ηλιθιότης! Τα Σκόπια δεν ίδρωσαν καθόλου από την απόφασιν των 12. Εμμένουν στην ονομασία τους, κυκλοφορούν χάρτες με την Θεσσαλονίκη Σλαυικήν και δεν δείχνουν καμμίαν διάθεσιν να προσαρμοσθούν με την κοινοτικήν υπόδειξιν. Το δικαίωμα του εσωνύμου της διατηρήσεως δηλαδή του δικαιώματος των κατοίκων να ονομάζονται Μακεδόνες, αφ’ ενός περιπλέκει τα πράγματα και αφ’ ετέρου καταδεικνύει στερρώς την απόφασιν των να μη ενδώσουν ευκόλως στις όποιες πιέσεις.
Εξ άλλου η κατάθεσις στο Κογκρέσο του υφυπουργού εξωτερικών κ. Νάιλς, όπου ξεφεύγοντας από τις συστάσεις για διάλογο Αθηνών – Σκοπίων υποστήριζε, ότι η Δημοκρατία των Σκοπίων θα πρέπει «να κινηθή στην κατεύθυνσιν αλλαγής της ονομασίας της» προκειμένου να εξασφαλίσει την αναγνώρισίν της, υπέστη σκληρή κριτική από το Εθνικόν Συμβούλιον Ασφαλείας και στελέχη του Στέητ Ντιπάρτμεντ, ενώ ο μισέλλην Λώρενς Ιγκλμπέργκερ εφάνη φοβερά δυσαρεστημένος με την κατάθεσιν του υφυπουργού. Ενδεχόμενον να γίνει δήλωσις από τον πρόεδρο Μπούς απεκλείσθη, ενώ από την ΕΡΤ μετεδόθη δήλωσις εκπροσώπου της αμερικανικής κυβερνήσεως όπου μιλά για σχέσιν Κοινότητος, Ελλάδος και «Μακεδονίας». Και όλα αυτά σε προεκλογικήν περίοδο, όπου δεν δείχνει το κυβερνών κόμμα να λαμβάνη υπ’ όψιν του στην προεκλογική του καμπάνια το ελληνικόν λόμπυ και την κατά το δυνατόν κολακείαν του στο θέμα της Μακεδονίας. Μας φαίνεται απίθανον η Ε. Κοινότης να ανακαλέση την απόφασιν της Λισσαβώνος. Το άγνωστον είναι ότι η Αμερική θα μεθοδεύση ένα θέμα, που οι δυνάμεις προγραμματισμού του φαίνεται να αποτυγχάνουν τα σχέδιά των.
Στο Φ.α.6 στο άρθρο «Μακεδονικό συλλαλητήριο» αναφέρουμε ότι από το 1984 μαζί με την κατάργησιν του κομμουνισμού, την διάλυσιν της Γιουγκοσλαβίας, επρογραμματίζετο η αφαίρεσις της Μακεδονίας από την Ελλάδα. Οι εις το άρθρο μας αναφερθείσες από χρόνων μεθοδεύσεις του θέματος, δεν αφήνουν περιθώρια αμφιβολιών ότι το θέμα δεν θα αφεθή να κλείση. Ή, εάν κλείσει, το θέμα αυτής ταύτης της Μακεδονίας θα παραμένη για «κάποιους» ανοικτό. Το μίσος τους εναντίον της Σερβίας και τώρα εναντίον μας, εις αυτόν ακριβώς τον λόγον οφείλεται. Ότι ανετράπη η σχεδιασθείσα, εις βασικά της σημεία, Νέα Τάξις εις τον χώρον της ελληνικής χερσονήσου (Βαλκάνια).
Ας μη συμμεριζόμεθα τις διαθέσεις των ηλιθίων πολιτικών μας. Ας αγρυπνούμε εμείς ο Λαός και ας ετοιμαζόμεθα. Λυπούμεθα όμως εκ βαθέων, που ο πόλεμος που υποστηρίζομε (φ.α. 5 και φ.α. 6) ο οποίος και θα έλυε οριστικώς, τελεσιδίκως και επωφελώς για εμάς το εν λόγω θέμα και που όπως απεδείχθη προετάθη και εκ μέρους της Σερβίας, δεν ευρέθησαν άνδρες ικανοί και πατριώτες να τον επιχειρήσουν. Τα λάθη του παρελθόντος παραμένουν εξοφλητικές του μέλλοντος. «Σοφοί δέ προσιόντων» (οι σοφοί δέ, αντιλαμβάνονται εκείνα που έρχονται).
Επισήμανση ιστολογίου: Το παρόν άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ελληνοκρατία - Φύλλο Αγώνος 10 - Ιούλιος 1992. Για τεχνικούς λόγους δεν είναι δυνατή η απόδοση του κειμένου σύμφωνα με το πολυτονικό σύστημα τονισμού.
